windows server 2012 DNS – بخش چهارم

با سلام

در ادامه مجموعه سری های آموزش DNS در ویندوز سرور ۲۰۱۲ با شما هستیم، در این قسمت که آخرین سری از سری قسمت های این آموزش می باشد به مباحث امنیتی در حوزه DNS می پردازیم. اگر شما جز آن دسته از خوانندگانی هستید که هنوز مطالب قسمت های قبل را نخوانده اید از فهرست زیر به این پست های می توانید دسترسی داشته باشد.

windows server 2012 DNS – بخش اول

windows server 2012 DNS – بخش دوم

windows server 2012 DNS – بخش سوم

windows server 2012 DNS – بخش چهارم


Active directory integrated zone:

تنها بر روی دامین کنترلری که DNS server ها را دارد پیکربندی می شود. این یک primary zone است با داده هایش که درپایگاه داده اکتیو دایرکتوری ذخیره شده است.

شکل زیر را ببینید:

14

استفاده از Active directory integrated zone منافع زیر را دربر دارد:

Secure dynamic updates:

آپدیت های داینامیک اجازه می دهند که کلاینت های DNS رکورد هایشان را به صورت خودکار در پایگاه داده DNS ثبت کنند. این ویژگی بر روی standard primary zone ها در دسترس است و فقط acive directory integrated DNS zones ها می توانند برای secure dynamic update ها پیکر بندی شوند. این به معنای آن است که شما می توانید روی زون ها permission تعریف کنید تا فقط کامپیوتر های مجاز، درون پایگاه داده DNS ثبت شوند.

بیشتر بخوانید

Windows Server 2012 DNS – بخش سوم

با سلام

در ادامه مجموعه سری های آموزش DNS در ویندوز سرور ۲۰۱۲ با شما هستیم، در این قسمت که آخرین سری از سری قسمت های این آموزش می باشد به مباحث نصب و پیکربندی DNS می پردازیم. اگر شما جز آن دسته از خوانندگانی هستید که هنوز مطالب قسمت های قبل را نخوانده اید از فهرست زیر به این پست های می توانید دسترسی داشته باشد.

windows server 2012 DNS – بخش اول

windows server 2012 DNS – بخش دوم

windows server 2012 DNS – بخش سوم

windows server 2012 DNS – بخش چهارم


سرویس DNS بر روی ویندوز سرور ۲۰۱۲ وبه طور پیش فرض نصب نیست و باید به عنوان یک رول به وسیله یکی از روش های زیر اضافه شود:

  • به وسیله سرور منیجر
  • به وسیله windows powerShell
  • با نصب Active Directory domain services (وقتی که سرور به یک اکتیو دایرکتوری دامین کنترلر ارتقا می یابد)

وقتی که نصب کامل شد یک کنسول مدیریت DNS به طور خودکار اجرا می شود که از منوی ابزار قابل دسترسی است و شما قادر به مانیتور یک یا بیشتر سرور DNS از کنسول مدیریت سرور خواهید بود.

بیشتر بخوانید

Windows Server 2012 DNS – بخش دوم

در ادامه مجموعه سری های آموزش DNS در ویندوز سرور ۲۰۱۲ با شما هستیم، در این قسمت  به zone ها در سرویس DNS می پردازیم. اگر شما جز آن دسته از خوانندگانی هستید که هنوز مطالب قسمت های قبل را نخوانده اید از فهرست زیر به این پست های می توانید دسترسی داشته باشد.


Windows Server 2012 DNS – بخش اول

Windows Server 2012 DNS – بخش دوم

windows server 2012 DNS – بخش سوم

windows server 2012 DNS – بخش چهارم


DNS zones and records:

داده ها در  DNS در یک پایگاه داده ای نگه داری می شود که می تواند در یک فایل متنی ذخیره شود و یا درون پایگاه داده اکتیودایرکتوری در زمانی که سرویس DNS بر روی یک domain controller پیکربندی می شود، ذخیره شود.

داده DNS درون zone ها سازمان دهی می شود. هر zone یک بخش خاص از فضای نامی DNS است که به عنوان یک فایل مجزا ذخیره می شود و یا به عنوان یک واحد جداگانه هنگام replication در اکتیو دایرکتوری ذخیره می شود. سرور های DNS می توانند در یک دامین مشخص میزبان یک یا بیشتر zone باشند. هنگامی که یک دامین اکتیو دایرکتوری ساخته می شودیک DNS zone متناظر با همان نام در دامین باید در هنگام پروسه به وجود بیاید که عملکرد درست سرویس directory را تضمین کند.

بیشتر بخوانید

Windows Server 2012 DNS – بخش اول

با سلام

قصد داریم در سری پست های بعدی به سرویس DNS مایکروسافت بپردازیم. فهرست کاملی از تمامی مطالبی که قرار است در این سری از پست ها نوشته شود، نشان داده شده است. اگر شما جز آن دسته از خوانندگانی هستید که این پست را خوانده اید می توانید از طریق فهرست زیر به سایر پست های این سری دسترسی پیدا کنید.


Windows Server 2012 DNS – بخش اول

Windows Server 2012 DNS – بخش دوم

windows server 2012 DNS – بخش سوم

windows server 2012 DNS – بخش چهارم


ویندوز سرور ۲۰۱۲ طراحی شده است تا شبکه بیشتر نقش خدمات محور داشته باشد تا سرور محور و این تغییر مثبتی است چون مدیریت سرویس ها در شبکه خیلی مهم تر از مدیریت هر سرور مجزا در شبکه های امروزی است.

این مقاله اختصاص به سرویس DNS دارد. DNS در واقع قلب بیشتر شبکه های امروزی است. بدون DNS قادر به ارسال و یا گررفتن email نخواهیم بود و همچنین جستجو در اینترنت و دسترسی به سرویس های حیاتی مثل Active directory مقدور نخواهد بود.

علت این وابستگی به این سرویس به یک ضعف انسان بر میگردد. ضعف در به خاطر سپردن اعداد طولانی. آسانتر است که یک نام را به خاطر بسپاریم مثل www.Tantani.co تا اینکه یک آدرس IPv4  مثل ۲۰۶٫۱۷۸٫۲۰۵٫۱۴۳ و یا یک آدرس IPv6 مثل۲۰۰۰:۱۲DC:20A7:3C48:78DA:C096:B10A:E387 . پروتکل TCP/IP که بر روی اینترنت استفاده می شود از جفت این شبکه ها استفاده می کند و میلیون ها خانه در سراسر جهان به این آدرس های IP برای ارتباطات نیازمند هستند. DNS این سرویس را فراهم می کند که اجازه میدهد ترجمه کابر پسند “نام” جای شماره های آدرس IP را بگیرد. منفعت دیگر DNS هم این است که می توان از host name استفاده کرد که تغییر نمیکند تا اینکه از آدرس IP استفاده کنیم که می تواند تغییر کند. با داشتن DNS تغییر آدرس IP نیز حس نمی شود. Host name می تواند تا ۲۵۵ کاراکتر طول داشته باشد که شامل کاراکتر های الفبایی و عددی و خط فاصله باشد. Host name با domain name ترکیب می شوند تا نام FQDN) Fully Qualified Domain Name) را بسازند. به طور مثال www.tantani.co یک FQDN است در حالی که www هاست است و tantani.co مولفه دامین است. ویندوز سرور ۲۰۱۲DNS پیکر بندی می شود تا بتواند FQDN و دیگر host name ها را به ادرس IPv4 و IPv6 نگاشت کند.

بیشتر بخوانید

Windows Server 2012 DHCP – بخش سوم

Windows Server 2012 DHCP – بخش سوم

در پست های قبلی در مورد نصب و پیکربندی آن توضیحاتی ارائه دادیم، در

در این بخش درباره مسائل مهم مرتبط با اجرا، تحمل خطا، افزونگی و دسترس پذیری سرویس DHCP از ویندوز سرور ۲۰۱۲ می پردازیم که بیشتر مدیران شبکه های بزرگ با آن روبه رو میشوند. برای دسترسی به پست های دیگر این سری آموزش از لینک های زیر استفاده کنید.


Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

Windows Server 2012 DHCP – بخش دوم

Windows Server 2012 DHCP – بخش سوم


پایگاه داده DHCP:

حفاظت و مراقبت از پایگاه داده DHCP برای هر مدیر شبکه ای مهم است نه تنها ازین جهت که لازمه اجرا و استفاده از پایگاه داده است بلکه ازین جهت که خرابی های غیر منتظره سرور به حداقل برسد. پایگاه داده DHCP یه پایگاه داده پویا است که اطلاعات پیکربندی DHCP و داده های منتشر شده و آدرس های IP که برای کلاینت ها فرستاده شده است در آن ذخیره می شود که شامل تنظیمات DHCP و تنظیمات نواحی و آدرس های اختصاص داده شده و استثناها و آن IP هایی است که رزرو شده اند. به طور پیش فرض فایل های فایل های پایگاه داده DHCP در آدرس زیر ذخیره می شود.

%systemroot%\System32\Dhcp

Dhcp.mdb: این فایل پایگاه داده سرور DHCP است.

Dhcp.tmp: یک فایل موقت است که پایگاه داده DHCP از آن به عنوان فایل مبادله ای در زمان عملیات پایگاه داده استفاده میکند.

J50.log and J50#####.log: اینها log های همه تراکنش های پایگاه داده هستند. از این لاگ ها برای بازیابی داده ها در DHCP استفاده میشود.

J50.chk: یک فایل check point است که هر زمان که داده ای روی فایل .mdb پایگاه داده DHCP نوشته میشود این فایل check point میتواند درزمان بازیابی استفاده شود تا نشان دهد بازیابی یا خواندن داده ها از کجا دوباره شروع شود.

پشتیبان گیری و بازیابی:

به طور پیش فرض از پایگاه داده DHCP و مدخل های رجیستری آن(registry entries) به صورت خودکار هر ۶۰ دقیقه پشتیبان گرفته میشود و به نظر می آید راه حل واسط کاربری گرافیکی برای تغییر این پیش فرض وجود نداشته باشد ولی به هر حال اگر مایل به تغییر پیش فرض هستید از registry key زیر میتوانید استفاده کنید.

HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\DHCPServer\Parameters

شما همچنین می توانید از پایگاه داده DHCP هر زمان که بخواهید به صورت دستی پشتیبان بگیرید و نیازی به متوقف کردن سرویس DHCP برای اجرای پشتیبان گیری از پایگاه داده نیست. مسیر پیش فرض پشتیبان گیری به صورت زیر است:

systemroot\System32\Dhcp\Backup

قابل ذکر است که امکان تغییر مسیر پشتیبان گیری به هارد درایو دیگر است ولی امکان پشتیبان گیری از پایگاه داده DHCP به وسیله شبکه مقدور نمی باشد.

می توانیم از کنسول بازگرداندن(restore function) برای بازگرداندن پایگاه داده استفاده کنیم. در هنگام اجرای یک ریستور بعد از انتخاب عمل سرویس DHCP متوقف می شود و دیتا بیس restore می شود. برای اجرای ریستور پایگاه داده DHCP باید عضوی از گروه administrator بود.

وفق دادن ناحیه ها به رفع ناسازگاری در پایگاه داده DHCP کمک میکند. سرویس DHCP اطلاعات جزئیات آدرس های IP تخصیص داده شده را در پایگاه داده DHCP ذخیره می کند و خلاصه اطلاعات آدرس IP های تخصیص داده شده را در رجیستری ویندوز سرور ذخیره می کند. وقتی که ناحیه های DHCP با هم وفق پیدا می کنند، entry های جزئیات و خلاصه ها با هم مقایسه می شوند تا ناسازگاری ها در حین پروسه مشخص شوند. سرویس DHCP ممکن است آدرس IP های متناقض را به کلاینت های اصلی ریستور کند یا اینکه ممکن است آن آدرس های IP را در قالب رزرو شده های موقت با طول مدت برابر با lease time آن ناحیه، کنار بگذارد.

استفاده از DHCP relay agents برای فراهم ساختن سرویس DHCP بر روی چندین subnet:

DHCPv4 از انتشار همگانی و DHCPv6 از انتشار چندتایی استفاده می کنند. در هر دوسرویس DHCP محدود به ارتباط در درون IP subnet خودشان است. اگر در سازمان شما تعداد زیادی subnet وجود دارد، شما مجبور به قرار دادن DHCP بر روی هر subnet هستید یا باید سرویس DHCP را بر روی چندین subnet با تنظیمات DHCP relay قرار دهید.

استفاده از DHCP relay این معنی را دارد که شما یک DHCP relay agent را بر روی هر subnet در جایی که سرور DHCP حضور ندارد پیکر بندی می کنید.

یک DHCP relay agent یک کامپیوتر یا روتری است که به انتشار همگانی DHCPv4 ویا انتشار چندتایی DHCPv6 از کلاینت های DHCPv6 گوش می دهد و سپس آنهارا به سرورهای DHCP در subnet های مختلف بازپخش میکند. DHCPv4 و DHCPv6 به تنظیمات بازپخش جداگانه ای برای DHCP نیازمندند. اگر نتوان مولفه DHCP relay agent را در ویندوز سروری که سرویس DHCP بر روی آن در حال اجراست نصب کرد در این صورت یا مولفه پروتکل مسیر یابی NAT با آدرس دهی خودکار فعال است یا ICS فعال است.

دسترس پذیری سرویس DHCP :

اگرچه میتوان به هزاران کلاینت با یک سرور DHCP سرویس داد ولی بهتر است برای افزایش قابلیت اطمینان و تحمل خطا و همچنین به علت مزایایی که load balancing دارد، از چند سرور DHCP استفاده کنیم.

یک رویکرد مناسب پیکربندی سرویس DHCP با استفاده از ویژگی خوشه بندی ویندوز سرور۲۰۱۲ است و یا اینکه از یک راه حل third party خوشه بندی استفاده کنیم که اگر یکی از سرورهای DHCP به هر دلیلی غیر فعال شد بتوان از سرور DHCP دیگر در آن کلاستر یا خوشه بتوان سرویس گرفت. در این پیاده سازی سرورهای DHCP به SAN (storage area network) دسترسی دارد یعنی جایی که پایگاه داده DHCP و فایل های مرتبط ذخیره شده اند.

برای ارتقای دسترسی و توازن بار دو راه حل دیگر در ویندوز سرور ۲۰۱۲ DHCP وجود دارد که پیچیدگی کمتری نسبت به خوشه بندی دارند که عبارتند از Split scopes و  DHCP failover.

Split scopes یا انشعاب نواحی DHCP:

انشعاب نواحی و یا Split scopes این اجازه را می دهد که توازن بار و تحمل خطای سرویس DHCP با پیکربندی دو تا سرور DHCP که در subnet یکسان سرویس می دهند البته بدون اینکه IP ها تداخل پیدا کنند، بهبود یابد.

این ویژگی فقط قابل استفاده در IPv4 است و نمی توان نواحی را در IPv6 به این صورت پیکر بندی کرد.

با استفاده از تنظیمات wizard-based می توان از دو سرور DHCP که stand alone هستند استفاده کرد. یک درصدی از IP از نواحی را به یک DHCP اختصاص می دهیم و باقی آدرس های IP را به DHCP دوم اختصاص می دهیم. برای این کار هر دو سرور DHCP در یک رنج ناحیه پیکر بندی می شوند ولی با قسمت استثنا های متفاوت در آن رنج. بخش استثناها خیلی مهم اند زیرا سرور های DHCP، اطلاعات پایگاه داده شان را به اشتراک نمیگذارند. هر سرور با یک subnet و آدرس های IP داده شده از آن ناحیه تنظیم و پیکربندی می شود.

فرض کنید یک ناحیه ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۰/۲۴ داریم. میخواهیم با استفاده از دو سرور DHCP انشعاب نواحی را انجام دهیم. DHCP1 و DHCP2 می خواهیم ۷۰ درصد از آدرس های IP در subnet را به DHCP1 تخصیص دهیم و ۳۰ درصد باقی را به DHCP2 بدهیم.

نواحی DHCP به صورت زیر پیکربندی می شوند:

DHCP1 Scope configuration:

Range: 192.168.1.1 to 192.168.1.254

Exclusion: 192.168.1.178 to 192.168.1.254

DHCP2 Scope configuration:

Range: 192.168.1.1 to 192.168.1.254

Exclusion: 192.168.1.1 to 192.168.1.177

به عنوان قسمتی از پیاده سازی انشعاب نواحی نیاز است که دومین سرور شرکت داده شده در پروسه مشخص شود. اجرای ویزارد تنظیمات انشعاب نواحی بر روی DHCP1 این اجازه را می دهد که تعداد آدرس های IP را با تناسب دلخواه و مناسب تخصیص دهیم. ویزارد به صورت خودکار نواحی و استثنا ها را برای DHCP2 می سازد.

همچنان نیاز است که نواحی در DHCP2 قبل اینکه آدرس های IP در دسترس کلاینت های DHCP در شبکه قرار بگیرند، فعال شوند. شکل زیر ویزارد تنظیمات انشعاب نواحی DHCP1 را نشان می دهد.

1

در شکل زیر می توان یک زمان تاخیر برای سرور DHCP2 تعریف کرد. تاخیر این اجازه را میدهد که DHCP2 اجازه دهد ابتداDHCP1 با کلاینت ها مذاکره کند در مواقعی که DHCP1 از دسترس خارج می شود DHCP2 میتواند آدرس ها را توزیع کند تا زمانی که DHCP1 مجددا در دسترس کلاینت ها قرار بگیرد.

2

در مثال ما DHCP1 70 درصد آدرس های IP در subnet 192.168.1.0/24 را مدیریت می کند. این مشکل امکان دارد به وجود بیاید که به علت یک مشکل DHCP1 برای مدت طولانی از دسترس خارج شود و برای اینکه DHCP2 فقط مسئول ۳۰ درصد آدرس های IP در ناحیه است مشکل ایجاد میشود و نیاز به IP به زودی به وجود می آید. برای این که این مشکل به وجود نیاید بهتر بود هر دو DHCP1 وDHCP2 می توانستند ۱۰۰ درصد آدرس های IP را با همکاری یکدیگر مدیریت کنند که این مسئله در تنظیمات DHCP failover در ویندوز سرور ۲۰۱۲ وجود دارد.

DHCP failover:

DHCP failover این اجازه را می دهد که دو تا سرور DHCP از ویندوز سرور ۲۰۱۲ یک تعداد آدرس IP را مدیریت کنند در حالی که هر دو سرور به ۱۰۰ درصد رنج آدرس های IP در ناحیه داده شده دسترسی دارندو در هر زمان هر کدام از آنها می توانند به کلاینت های شبکه IP تخصیص دهند. در اطلاعات انتشار داده شده بین سرور ها هنگام replicate کردن هیچ خطری برای دادن یک آدرس IP یکسان به دو کلاینت وجود ندارد زیرا هر جفت سرور های DHCP قادر به فراهم کردن آدرس IP و تنظیمات اختیارات برروی subnet و ناحیه یکسان هستند و در واقع دسترس پذیری و افزونگی در سرویس DHCP به مقدار فوق العاده ای بهبود پیدا کرده است.

البته یکسری اخطار وجود دارد که باید قبل از هیجان زده شدن درباره DHCP failover و پیاده سازی آن بر روی شبکه هایتان توجه داشته باشید:

  • ویندوز سرور ۲۰۱۲ تنها اجازه دو سرور را برای failover می دهد.
  • این ویژگی تنها بر روی نواحی آدرس IPv4 قابل پیاده سازی است و هیچ راهی برای پیاده سازی آن بر روی نواحی IPv6 وجود ندارد.
  • یک سرور DHCP می تواند چندین روابط failover با سرور های DHCP دیگر داشته باشد ولی در هر پیکر بندی باید یک اسم یکتا برای شریک اختصاص داده شود تا کار کند.
  • در DHCP failover زمان مهم است. پس زمان سینک شدن یا هماهنگ سازی خیلی مهم است. اگر اختلاف زمانی بین شریکان بیشتر از یک دقیقه شود باعث ایجاد error های فراوان می شود و پروسه failover از کار خواهد افتاد.

DHCP failover در دو مد مختلف پیکر بندی می شود: load sharing وhot standby

در مد load sharing که به صورت پیش فرض فعال است هر دو سرور DHCP تنظیمات IP برای کلاینت ها را به صورت هم زمان فراهم می کنند. با تنظیمات توزیع نرخ بار اولویت خود را مبنی بر اینکه سرور ها چگونه به درخواست های IP پاسخگو باشند را تعیین می کنید.

در مد hot standby یک سرور DHCP اصلی تنظیمات IP را برای ناحیه یا subnet می فرستد و یک سرور DHCP ثانویه است که فقط زمانی به توزیع آدرس های IP می پردازد که سرور اصلی از دسترس خارج شده باشد. نیاز است که یک درصد و به تعداد مشخصی به سرور standby آدرس IP تخصیص داده شود. در یک بازه زمانی مشخص(MCLT) که سرور اصلی غیر فعال است این آدرس ها به کلاینت ها تخصیص داده میشود ولی وقتی این مدت زمانی به پایان رسید و همچنان سرور اصلی غیر فعال بود سرور ثانویه کنترل تمامی رنج آدرس های IP را بدست می گیرد. قابل توجه است در هر دو مد، اطلاعات تنظیمات ناحیه برای هر دو سرور، به اشتراک گذاشته شده است و اگر یک سرور غیر فعال شود سرور DHCP دیگر می تواند مدیریت کل آدرس های IP را بدست گیرد.

در زیر مراحل پیکر بندی DHCP failover آمده است:

  • در کنسول DHCP بر روی نود IPv4 راست کلیک کنید و configure failover را انتخاب کنید.

3

  • در مرحله بعدی ویزارد بر روی next کلیک کنید. هر ناحیه ای که برای failover در حال تنظیم هستید نباید در سرور شریک DHCP وجود داشته باشد.

4

  • در این صفحه در باکس partner server آدرس IP ویا host name سرور دیگر DHCP را وارد کنید.

5

  • در این صفحه در باکس relationship name یک نام واحد را وارد کنید. قبل از زدن next تنظیمات زیر را مرور کنید:

(Maximum Client Lead Time (MCLT: این پارامتر مدت زمانی که یک سرور DHCP وقتی شریکش در دسترس نیست باید صبر کند را نشان می دهد و سپس می تواند کنترل همه رنج آدرس IP را بدست بگیرد.

Mode: می تواند load balance یا standby باشد.

Load balance میزان درصد توازن بار کاری برای هر سرور را تعیین می کند.

Hot Standby این اجازه را می دهد که نقش فعال یا آماده به کار را به شریک بدهید و همچنین میزان درصد تعداد آدرس های تخصیص داده شده به سرور آماده به کار یا standby را مشخص کنید.

State switchover interval: این گزینه فاصله زمانی را مشخص میکند که یک سرور DHCP به طور خودکار به حالت partner down می رود. در زمانی که شریک DHCP مدت زمانی گذشته است که از دسترس خارج شده و ارتباطات شبکه به همین دلیل مختل شده است. به طور پیش فرض باید به صورت دستی به حالت partner down با استفاده از کنسول مدیریت DHCP و یا power shell سوئیچ کنید.

Enable Message Authentication: برای فعال یا غیر فعال کردن ترافیک replication احراز هویت failover بین سرور ها استفاده می شود.

Shared Secret: برای وارد کردن یک پسورد برای احراز هویت ارتباط بین سرورها در حالت failover است.

6

  • بر روی finish و سپس close کلیک کنید.

7

  • بعد از اینکه ویزارد، DHCP1 را اجرا کرد ما می توانیم ببینیم که ناحیه failover ساخته شده است و بر روی سرور DHCP2 فعال شده است.

8

ما در اینجا از کنسول مدیریت DHCP برای کانفیگ DHCP failover استفاده کردیم که می توان از طریق windows power shell هم این کار را انجام داد.

در این مقاله ما تمرکزمان بر روی سرویس ویندوز سرور ۲۰۱۲DHCP  بود و درباره اجرا و و دسترسی های آن صحبت کردیم. نگهداری پایگاه داده DHCP و DHCP relay agent را مرور کردیم و پیکربندی آنها را در جهت بهبود دسترس پذیری و توازن بار و تحمل خطا را مورد توجه قرار دادیم.

Windows Server 2012 DHCP – بخش دوم

در پست قبلی با نصب سرویس DHCP همراه شما بودیم، اکنون با ما همراه باشید تا به ادامه آموزش این سرویس بپردازیم. برای دسترسی به پست های دیگر این سری آموزش از لینک های زیر استفاده کنید.


Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

Windows Server 2012 DHCP – بخش دوم

Windows Server 2012 DHCP – بخش سوم


در ویندوز سرور ۲۰۱۲ نواحی DHCPv6 جدا از نواحی IPv4 ایجاد و تنظیم می شوند. در زیر تنظیمات مرحله به مرحله نواحی DHCPv6 را میبینیم.

  • بر روی کنسول DHCP server بر روی IPv6 راست کلیک کنید و new scope را انتخاب کنید.

 a11

 

  • بر روی ویزارد welcome to the new scope wizard دکمه next را بزنید.

a12

  • نام و توضیحات را وارد کنید.

a13

 

  • در قسمت scope prefix که مشاهده می شود prefix متناظر با IPv6 شبکه را وارد کنید. اگر چندین سرور DHCPv6 دارید در مقابل preference مقداری که می گذارید اولویت شما را بین سرورها نشان می دهد. هر چه مقدار کمتری بگذارید اولویت بالاتری را اختصاص داده اید.

a14

  • در این قسمت هر آدرس IPv6 که متعلق به ناحیه است ولی به دیوایس ها ی دیگر به صورت دستی داده شده است را می توانید وارد کنید که شامل خود سرور DHCPv6 هم می شود.

a15

  • در قسمت scope lease دو مورد تنظیم وجود دارد
  • Preferred life time در واقع ترجیح ما برای طول معتبر بودن آدرس IPv6 است. بعد از سپری شدن این مدت آدرس IPمنسوخ می شود ولی همچنان معتبر خواهد بود.
  • Valid life time طول مدت زمانی است که IPv6 شرایط معتبر را دارد. آدرس پس از این مدت طول عمر نامعتبر خواهد شد. Valid life time باید برابر یا بیشتر از preferred life time باشد.

a16

  • بر روی finish کلیک کنید.

a17

کلاینت ها در DHCPv6 از آدرس MACشان برای ارتباط با سرور DHCP استفاده نمی کنند به جای آن از device unique identifier (DUID) برای گرفتن آدرس IP از سرور DHCPv6 استفاده می کنند.

DHCP auto configuration: آی پی ورژن ۶ هم از آدرس های state full و هم از آدرس های state less استفاده میکند تنظیمات آدرس های state full زمانی اتفاق می افتد که یک DHCPv6 یک آدرس IP را به کلاینت هایی که به تنظیمات یک DHCP  سرور دیگر متصل اند تخصیص می دهد.

تنظیمات آدرس های state less یک پروسه auto configuration است که کلاینت ها به خودشان IPv6 تخصیص می دهند بدون اینکه با یک سرور DHCPv6 مذاکره کنند. البته ترکیبی از این دو هم می تواند باشد.

با اینکه روتر ها رول مهمی در پروسه تنظیمات خودکار دارند ولی بدون حضور یک روتر هم هاست هایی که در یک subnet هستند می توانند خودشان بر پایه یک link local که این prefix روبرو را داشته باشند FE80::/64 می توانند خودشان IP بگیرند که در واقع اجازه می دهد کلاینت ها که در یک subnet لوکال هستند به صورت دستی تنظیم شوند و ارتباط برقرار کنند.

در این مقاله پیاده سازی DHCP server را در ویندوز سرور ۲۰۱۲ مرور کرده و درباره اینکه چگونه ناحیه های DHCP server و autoconfiguration نقش مهمی بر کلاینت های IPv4 وIPv6 در شبکه دارند بحث شد. در مقاله بعدی ما بر روی سرویس DHCP و چند تا از ویژگی های جدید این سرویس در ویندوز سرور ۲۰۱۲ صحبت خواهیم کرد.

 

Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

در این سری از اموزش ها قصد داریم هرچند کوتاه، شما را با یکی از سریس ها پرکاربرد ویندوز سرور ۲۰۱۲ آشنا کنیم.  این اموزش های در سه بخش کلی می باشد، که برای دسترسی می توانید از لینک های زیر استفاده کنید.


Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

Windows Server 2012 DHCP – بخش دوم

Windows Server 2012 DHCP – بخش سوم


معرفی:

DHCP مخفف Dynamic host configuration protocol است که یکی از سرویس های پر اجرا در شبکه های امروزی می باشد. در این مقاله نصب و پیکربندی DHCP و گزینه های آن و نواحی DHCPv4 و DHCPv6 و تنظیم خودکار یا auto configuration در DHCP مرور می شود.

در مورد DHCP:

DHCP به منظور توزیع خودکار تنظیمات IP بر روی کلاینت های شبکه به کار می رود و ما را از تنظیم دستی کسالت بار و خسته کننده میزبانان شبکه راحت میکند و به راحتی با سرویس های دیگر شبکه همچون DNSو WDS و NAP تعامل دارد. بدون سرویس DHCP مجبور به تنظیم هر یک از ککلاینت های شبکه با تنظیمات صحیح که شامل آدرس IP و subnet mask شبکه و default gateway و آدرس DNS است، می باشیم و در نظر داشته باشیم که تمام این تنظیمات دستی زمانی که یک دیوایس جدید به یک subnet متفاوت منتقل می شود باید تکرار شود. بسیاری از شرکت ها صدها و هزاران دیوایس کلاینت که شامل گوشی های هوشمند و تبلت ها و لپ تاپ ها است را مدیریت می کنند. سرویس DHCP تضمین می کند که همه کلاینت های شبکه تنظیمات صحیح داشته باشند و خطا های انسانی که هنگام وارد کردن اطلاعات به وجود می آید را حذف می کند و تغییرات تنظیمات شبکه به صورت خودکار بر روی شبکه آپدیت میشود.

اختیارات DHCP server:

بر روی یک بستر Active directory برای جلوگیری از تنظیمات ناصحیح DHCP server و توزیع نامناسب آدرس های IP بر روی شبکه، DHCP اجازه سرویس دهی به کلاینت ها را قبل از اینکه آنها برروی شبکه احراز هویت شوند را ندارد. اختیارات DHCP در واقع یک پروسه از ثبت DHCP server بر روی دیتابیس اکتیو دایرکتوری تا سرویس دهی به کلاینت هاست. DHCP server چندین دومین که در یک Forest اکتیو دایرکتوری قرار دارند را میتواند پشتیبانی کند.

در زیر مراحل نصب رول DHCP server را بر روی یک ویندوز سرور ۲۰۱۲ می بینید:

در server manager بر روی گزینه add roles and feature کلیک کنید.11

در این مرحله Next رابزنید.

12

در قسمت select installation type بر روی گزینه next کلیک کنید.

13

در این مرحله next را بزنید.

14

گزینه DHCP را انتخاب کرده next را بزنید.

15

بر روی add features کلیک کنید.

16

Next رابزنید

17

Next را بزنید.

18

با کلیک بر روی installation نصب را ادامه دهید.

19

نصب کامل می شود.

110

زمانی که نصب کامل شد تنظیمات DHCP scopes را می توانیم انجام دهیم.

Scope ها و نواحی DHCPv4:

با تنظیمات نواحی DHCP، آدرس های IP در دسترس کلاینت ها قرار می گیرند. یک ناحیه DHCP در واقع یک رنج آدرس IP است که معمولا محدود به آدرسIP های یک subnet است که از قبل تعیین شده اند. نواحی DHCP قبل از اینکه آدرس های IP ها داده شود باید فعال شوند.

مراحل تنظیمات یک ناحیه DHCP در ویندوز سرور ۲۰۱۲ به قرار زیر است:

Name and description: برای شناسایی ناحیه به کار می رود. قسمت name اجباری است اما قسمت توضیحات اختیاری است.

IP address range: رنج آدرس IP در این قسمت نوشته می شود که برای مشخص کردن یک IP subnet است.

Subnet mask: هر دو قسمت وقتی رنج ادرسIP را بدهیم به صورت خودکار پر می شود. به عنوان یادآوری گفتن این نکته لازم است که از subnet mask برای جداکردن Net ID از host ID در آدرس IP استفاده می کنیم که باعث می شود هاست ها از موقعیت مکانی بر روی شبکه برخوردار شوند.

Exclusion: معمولا برای مواقعی به کار می رود که یکسری آدرس IP به سرور ها داده شده است و نمیخواهیم به کلاینت ها اختصاص داده شود. آن آدرس ها را اینجا وارد می کنیم. به طور مثال اگر DHCP server در همین رنج subnet باشد باید در این قسمت آورده شود تا از اختصاص این آدرس IP به کلاینت ها خود داری شود.

Subnet Delay: مدت زمان بر حسب میلی ثانیه است که DHCP server قبل از ارسال DHCP OFFER صبر می کند. مدت زمان پیش فرض ۰ است اما وقتی ۲ تا DHCP server بر روی یک IP subnet سرویس دهی می کنند میتوانیم بر اساس اینکه DHCP server ای که اولویت کمتری دارد مدت زمان تاخیر بیشتری داشته باشد، مقدار پیش فرض را تغییر دهیم.

Lease duration: مدت زمانی که هر کلاینت قبل از اینکه آدرس IP جدید به آن اختصاص یابد آدرس IP را در اختیار دارد را نشان می دهد. پیشنهاد می شود برای شبکه هایی با آدرس IP محدود و یا شبکه های دارای کلاینت های متحرک مدت زمان کمتری را به این قسمت اختصاص دهند و شبکه هایی که ایستا تر هستند مدت زمان بیشتری را اختصاص دهند.

DHCP Reservation: یک آدرس IP است که درون ناحیه کنار گذاشته می شود که به کلاینت های خاصی اختصاص یابد. DHCP Reservation این را تضمین می کند که آدرس IP که ما در ناحیه خاصی رزرو کرده ایم به دیوایس ها و کلاینت های دیگر تخصیص نمیابد. آدرس MAC یا آدرس فیزیکی برای تنظیمات یک رزرو لازم است. اگر کلاینتی قبلا از DHCP server ویندوز سرور ۲۰۱۲ IP دریافت کرده باشد آدرس MAC آن در کنسول مدیریت DHCP در دسترس است.

DHCP option: تنظیماتی که بر روی DHCP انجام می شود به ترتیب اولویت به شرح زیر است:

۱- Server level: تنظیماتی که در این قسمت تعریف می شود به روی کلیه scope ها و کلاینتهای DHCP به صورت پیش فرض اعمال می شودو تنظیمات این قسمت می تواند توسط تنظیمات سه level زیر جایگزین شود.

۲- Scope level: تنظیمات این قسمت به تمام کلاینتهایی که در ناحیه مشخصی IP دریافت کرده اند اعمال می شود مگر اینکه تنظیمات class و Reserved وجود داشته باشد.

۳- Class level: کلاس کلاینت را می توان گفت تعریف شده به وسیله کاربر (user-Defined) است یا تعریف شده توسط فروشنده است (vendor-Defined). تنظیمات این قسمت به همه کلاینت هایی که به عنوان عضوی از کلاس به DHCP server معرفی شده اند اعمال می شود. تنظیمات این قسمت می تواند توسط تنظیمات lever زیر جایگزین شود.

۴- Reserved client level: تنظیمات این قسمت به یک کلاینت وارد می شود. اگر تنظیمات قسمتهای قبل در هر level انجام شده باشند ولی با یکدیگر conflict داشته باشند تنظیمات این قسمت قابل قبول خواهد بود.

DHCP lease Generation process: با دانستن مراحلی که از هنگام اختصاص یک IP تا جایگزینی آن با IP جدید صورت می گیرد بهتر می توانیم مشکلات کلاینت ها در سرویس گرفتن از DHCP server را برطرف کنیم.

۴مرحله برای پروسه سرویس DHCP وجود دارد

  1. DHCP DISCOVER: کلاینت ابتدا یک بسته DHCP DISCOVER را به تمام subnet ای که قرار دارد broadcast می کند. تمام کامپیوتر ها بسته را دریافت می کنند اما فقط DHCP server پاسخ می دهد. اگر DHCP server ای در آن ناحیه وجود نداشته باشد کامپیوتر یا روتری که به عنوان DHCP relay agent است پیغام را به DHCP server ای که در subnet دیگر است می رساند.
  2. DHCP OFFER: تمام DHCP server هایی که DHCP DISCOVER را دریافت می کنند درخواست را با یک بسته DHCP OFFER پاسخ می گویند که این بسته شامل تنظیمات IP است که خود متشکل از آدرس IP به علاوه subnet mask می باشد.
  3. DHCP REQUEST: در صورتی که کلاینت بسته DHCP OFFER را از بیشتر از یک DHCP سرور دریافت کند به طور معمول آن DHCP server ای را انتخاب می کند که اول پاسخ گفته باشد. سپس کلاینت یک پیغام DHCP REQUEST را broadcast می کند به تمام DHCP سرور هایی که می خواستند سرویس بدهند. این broadcast توسط تمام DHCP سرور ها دریافت می شود و آنها متوجه میشوند که DHCP OFFER کدام سرور توسط کلاینت پذیرفته شده است.
  4. DHCP ACK: DHCP سرور انتخاب شده آدرس IP کلاینت را در دیتا بیس ذخیره می کند و یک پیغام DHCP ACK را همراه با پارامترهای تنظیمات را به کلاینت کی فرستد. البته به جای این پیغام ممکن است پیغام DHCP NAK فرستاده شود که این زمانی اتفاق می افتد که آدرس IP نامعتبر باشد یا به وسیله کامپیوتر دیگر مورد استفاده قرار گرفته باشد در این صورت کلاینت این فرآیند ۴ مرحله ای را دوباره تکرار می کند.

کلاینت ها بعد از هر reboot یا آغاز به کار آدرس IP جدید می گیرند این ویژگی بسیار مفیدی است به ویژه برای دیوایس های mobile. به این صورت که کاربر با انتقال لپ تاب یا تبلتش به موقعیت مکانی دیگر یا subnet دیگر، دیوایس می تواند به صورت خودکار آدرس IP مناسب با موقعیت جدید را بگیرد. مدت زمان در اختیار داشتن IP بعد از هر بار گرفتن دوباره از نو آغاز می شود. برای اجبار به نو شدن آدرس IP می توانیم از کامند زیر استفاده کنیم.

ipconfig /renew

در صورتی که دیوایس ادامه داد باید این بار ۵۰ درصد از مدت زمان گرفتن IP سپری شده باشد.

وقتی کلاینت پیغام DHCP REQUEST را ارسال می کند اگر DHCP سرور که آدرس IP را فرستاده بود دردسترش باشد یک پیغام DHCP ACK را به کلاینت می فرستد. اگر به عت تعدادی از تغییرات شرایط عوض شده باشد DHCPسرور آدرس IP جدید را همراه با DHCP ACK می فرستد.

اگر کلاینت نتواند با DHCP سرور ارتباط برقرار کند به اندازه ۸۷٫۵ درصد از مدت زمان دراختیار داشتن IP صبر می کند سپس برای جدید کردن IP اقدام می کند. اگر ۱۰۰ درصد از مدت زمان لازم برای در اختیار داشتنIP گذشت اما کلاینت نتوانست آدرسIP را با موفقیت دریافت کند کلاینت به حالت auto configuration mode می رود.

DHCPv4 auto configuration: اگر DHCP سرور در دسترس نباشد و زمان لازم برای نگه داشتن IP گذشته باشد کامپیوتر کلاینت یک پروسه automatic private IP addressing (APIPA) را اجرا می کند که به این صورت است که به خودش یک آدرس valid IP از رنج ۱۶۹٫۲۵۴٫۰٫۰ با subnet mask 255.255.0.0  می دهد. قبل از اینکه کلاینت از آدرس IPv4 جدید استفاده کند کلاینت یک تست address resolution protocol(ARP) می گیرد تا مطمئن شود که این آدرس IP توسط کلاینت دیگری در شبکه مورد استفاده قرار نگرفته است. بعد از اینکه کلاینت خودش را با آدرس جدید APIPA تنظیم کردهر ۵ دقیقه بسته ای را با هدف ارتباط با DHCP برروی شبکه broadcast می کند. هر زمان که DHCP سرور پاسخ داد کلاینت شروع به مذاکره می کند و آدرس IPv4 جدید را ازDHCP سرور میگیرد.

 

۱۰ ویژگی برتر ویندوز سرور ۲۰۱۲

۱۰ ویژگی برتر ویندوز سرور ۲۰۱۲

ویندوز سرور ۲۰۱۲ به صورت رسمی از ۹ سپتامبر ۲۰۱۲ در دسترس قرار گرفت و بسیاری از متخصصان IT به بررسی و اجرای آن پرداختند.بسیاری ازشرکت ها هنوز در بستر ویندوز سرور ۲۰۰۸ و یا حتی ۲۰۰۳ ، اما خواه ناخواه باید به سمت ویندوز سرور ۲۰۱۲ مهاجرت کنند، زیرا مایکروسافت در طول زمان پشتیبانی از محصولات قدیمی خود را کنار می گذارد. بر همین اساس تصمیم گرفتیم   ۱۰ ویژگی برتر و جدید ویندوز سرور ۲۰۱۲ برای شما بیان کنیم ، تا توانسته باشیم کمی این محصول مایکروسافت را برای شما معرفی کدهه باشیم.ما مصرانه منتظر نظرات شما هستیم.

  • Data Deduplication

ذخیره سازی داده و نیازمندیهای آن در تکنولوژی و صنعت IT همواره اهمیت زیادی داشته است و همچنان نیاز به آن در حال افزایش است. از افزایش حجم صندوق ورودی ایمیل (ballooning email inboxes) تا سرریز فایل های به اشتراک گذاشته با داکیومنت ها (file shares overflowing with documents). در اینجاست که ویژگی حذف رکورد های تکراری داده در ویندوز سرور ۲۰۱۲ به کار می آید. این ویژگی به این صورت عمل میکند: فرض کنید تعداد زیادی فایل های VHD(virtual hard disk) داریم که نیاز به جابجایی دارند. هر کدام از VHD ها تعداد زیادی فایل ها و اپلیکیشن های تکراری دارد مثل برنامه ماشین حساب و برنامه مین روب و سایر اپلیکیشن های فرعی دیگر. ویژگی حذف رکورد های تکراری در ویندوز سرور ۲۰۱۲ تمام کپی های این اپلیکیشن ها را از VHDها به جز یک سری پاک میکند و سپس این داده های افزونه را در SVI(system volume information) ثبت میکند و به فایل هایی که به عنوان source template هستند اشاره می کند و این کار می تواند فضای زیادی را آزاد کند به ویژه زمانی که روی هزاران فایل بر روی شبکه اجرا شود. اگر تعداد زیادی فایل و دیتا برای ذخیره سازی وجود دارد اما فضای کافی دراختیار نیست این ویژگی به کار می آید.

  • GUI-less install options

مواقع زیادی است که می خواهیم کمترین میزان فایل ها و قابلیت های مورد نیازمان را از ویندوز سرور نصب شود و ویندوز سرور ۲۰۱۲ اکنون شامل این گزینه پیش فرض نصب غیر گرافیکی است. همچنین میتوان ویندوز سرور ۲۰۱۲ را با کمترین رابط کاربری نصب کرد که به این معنی است که این راه هم وجود دارد که دقیقا فایل های مورد نیاز از ویندوز سرور نصب شود. این ویژگی سبب کاهش فضای دیسک میشود همچنین سبب راحتی کار ادمین شبکه خواهد شد. مزیت دیگر این ویژگی این است که خطر حمله هکرها و بد افزار ها را به سبب محدود کردن فایل های نصبی به حداقل ممکن، کاهش میدهد.

  • Hyper-V 3.0

درست است که میندوز سرور ۲۰۱۲ قابلیت های جدید و متنوعی دارد اما ویژگی اساسی و مهم مجازی سازی Hyper-v را نباید از دست داد. مایکروسافت هم  hyper-v را با لیستی از بهبود های چشمگیر بار گزاری کرده است که برخی از آن بهبود ها عبارت است از پشتیبانی تا ۶۴ پردازنده و رم ۱TB برای هر ماشین مجازی و به همین ترتیب پشتیبانی از ۳۲۰ پردازنده logical و ۴TB رم برای هر هاست. حتی VM ware vsphere 5.1 هم بعضی جاها نقش دارد. پیام واضح است: مایکروسافت هرکاری می کند تا جایگاه VMware را کم رنگ کند.

  • IP Address Management (IPAM)

یکی از بزرگترین دردسر ها برای بسیاری از متخصصان فناوری اطلاعات نگهداری tab های آدرس IP در شبکه های شرکت های آنهاست. از آن جایی که وارد کردن آدرس های IP در اکسل کار زمان بری است ازین ویژگی در ویندوز سرور ۲۰۱۲ میتوانیم استفاده کنیمکه یک framework جدید داخلی برای موقعیت یابی و مدیریت فضای آدرس های IP در شبکه است. همچنین میتوان DNS و DHCP را مدیریت و نظارت کرد. این ویژگی همچنین کشف خودکار IP را انجام میدهد و همچنین فراهم کردن یک هاست برای وظایف مرتبط با IP مثل مدیریت و نظارت و حسابرسی را به عهده دارد.

  • Network virtualization changes

یکی از جنبه های مشکل ساز مدیریت ماشین های مجازی مواجهه با قوانین و محدودیت های مدیریت آدرس IP است که در ویندوز سرور ۲۰۱۲ در زمینه آدرس های IP و ماشین های مجازی بهبودهایی داده شده است. این ویژگی مسیر در اختیار گرفتن ابر خصوصی را هموار می کند و همچنین موانع برای دراختیار گرفتن IaaS(Infrastructure as a service) را حذف می کند و کار را برای ذینفعان داخلی IT و پیاده سازی را برای مشتریان میزبانی راحتتر می کند.

  • ReFS

قالب سیستم فایل NTFS برای بیشتر از یک دهه به وسیله مایکروسافت مورد استفاده قرار گرفت ولی این قالب برای درخواست های جدید برای مجازی سازی و ابر خصوصی کاربردی ندارد. بنابراین مایکروسافت ویژگی جدیدی را روی NTFS گنجانده است. نتیجه حاصله یک ارتقا برای NTFS است که ملقب به  Re-FS برای سیستم فایل ارتجاعی است. در واقع Re-FS یکسری ویژگی های جدید ذخیره سازی دارد که یکی از آنها پشتیبانی از سایزهای بزرگتر فایل ها و دایرکتوری ها است.

  • Shared nothing live migration

یکی از تاثیرگزار ترین ویژگی های Hyper-v 3.0 این ویژگی میباشد که اجازه جابجایی ماشین های مجازی را از یک ماشین به ماشین دیگر می دهد. بدون اینکه نیاز باشد قبل از انتقال مخزن ذخیره سازی به اشتراک گذاشته شود. این ویژگی خوبی برای دپارتمان های IT کوچک می تواند باشد و جابجایی ماشین های مجازی را راحتتر میکند بدون اینکه نیاز به فضای ذخیره سازی گران قیمت باشد. این ویژگی در واقع چشمگیرترین ویژگی برای دپارتمان های IT کوچک و متوسط است که کمک می کند که چابکتر باشند و به نیاز مشتریان بهتر بتوانند پاسخگو باشند.

  • Storage pools and spaces

بیشتر دپارتمان های IT باید با طبقه بندی گیج کننده سخت افزار های ذخیره سازی مواجه شوند مثل درایوهای SSD و دیسک های چرخشی. استفاده موثر از همه قالب های ذخیره سازی گسسته وظیفه دشواری است به ویژه زمانی که درخواست برای ذخیره سازی همواره در حال افزایش است. برای کمک به این موضوع مایکروسافت مفهومی را در ویندوز سرور ۲۰۱۲ مطرح کرده است به نام Storage pools and spaces.

Storage pool دستگاه های فیزیکی ذخیره سازی ناهمگون را مجتمع کرده و در قالب یک واحد در می آورد. در این صورت  به راحتی ظرفیت ذخیره سازی را افزایش می دهد. قابل ذکر است که این دیوایس های ذخیره سازی الزاما از نظر فیزیکی و سایز ذخیره سازی یکسان نیستند و می توان آنها را به راحتی با هم میکس کرد. فضای ذخیره سازی این مفهوم را دارد که می توان دیسک های مجازی virtual disk ساخت. گویی دیوایس های فیزیکی هستند. آنها می توانند اضافه شوند حذف شوند و از آنها می توان نسخه پشتیبان گرفت و در واقع با آنها می توان مانند دیسک های فیزیکی رفتار کرد. این نوع فضای ذخیره سازی زمانی که به مجازی سازی و راه حل های ابر خصوصی اضافه می شوند قابلیت های مفید دیگری هم دارند.

  • PowerShell 3.0

بیشتر از ۲۰۰۰تا cmdlet پاورشل جدیدا اضافه شده است که به متخصصان IT اجازه میدهد که به صورت خودکار بسیاری از جنبه های محیط ویندوز سرور ۲۰۱۲ به وسیله کامند های پاور شل بهتر و بیشتر از پیش کنترل کنند. آخرین به روز رسانی برای پاورشل شامل بهبودهایی از قبیل web access و قابلیت زمانبندی کارها و همچنین پشتیبانی از disconnected sessions و … است.

  • CHKDSK changes

احتمالا با دستور CHKDSK  و مدت زمان لازم برای اجرای آن آشنا هستید. حال برای فضای ذخیره سازی بزرگ که مدت زمان بیشتری برای آن لازم است در ویندوز سرور ۲۰۱۲ راه حلی قرار داده شده است. در CHKDSK جدید بهبودی حاصل شده است که اسکن کردن دیسک ها طی ۲ فاز انجام می شود. یک فاز آنلاین که خطاها و نقص ها را شناسایی کرده که در زمینه کار انجام میشود و فاز تعمیر که خطا های احتمالی را فیکس و تعمیر میکند. قابل توجه است که زمان مورد نیاز برای CHKDSK در ورژن قدیم و جدید خیلی متفاوت است. بعضی از اسکن ها که شاید بیشتر از ۱۵۰ دقیقه طول بکشد اکنون در کمتر از ۴ ثانیه انجام میشود که یک بهبود فوق العاده است.