رویکردهای مجازی سازی

در سال ۱۹۹۸ بود که VMware مزایا مجازی سازی را بر اساس standard x86 که اغلب desktopها، laptopها و سرور ها بر پایه این platform بودند را به صنعت معرفی کرد و از آن به بعد مجازی سازی به عنوان بخشی از چشم انداز IT تبدیل شد.

یکی از مزیت های کلیدی مجازی سازی این است که میتوان چند سیستم عامل را در یک سیستم فیزیکی نصب و به اجرا در آورد و همچنین منابع سخت افزاری به صورت اشتراکی قابل استفاده خواهد بود(این کار به عنوان partitioning شناخته می شود).

امروزه مجازی سازی در لایه های مختلف انجام می شود که شامل Hardware-level virtualization, operating system level Virtualization, و high-level language virtual machines می شود.

Mainframe های IBM در بخش hardware-level virtualization در دهه ۷۰ پیشرو بودند و اخیرا عرضه کننده های سیستم UNIX/RISC به سمت hardware-based partitioning رفته اند.

برای UNIX/RISC و سیستمهای standard x86 دو رویکردی که معمولا با software-based partitioning استفاده می شوند عبارت انداز معماری Hosted و Hypervisor

رویکرد Hosted، یک بخش سرویس را روی سیستم عامل فراهم میکند و از محدوده وسیعی از پیکر بندی سخت افزار پشتیبانی می کند. در عوض ساختار Hypervisor اولین لایه نرم افزاری است که روی سیستم x86 که به صورت clean است، نصب میشود.(این رویکرد معمولا به عنوان bare metal شناخته می شود.)از این رو این Hypervisor دسترسی مستقیم به منابع سخت افزاری خواهد داشت. یک Hypervisor کارایی، مقیاس پذیری، نیرومندی و عملکرد بیشتری نسبت به ساختار Hosted دارد.

approach1

Hypervisorهم می تواند با سیستم عامل کار کند و هم می تواند جدا از آن کار کند. رویکرد دوم، به کاربران توانایی پیاده سازی سیستم عامل را به صورت جداگانه را می دهد که این امر سبب می شود که سیستم عامل انطباق بیشتری با Datacenter داشته باشد.

رویکرد دیگر Application-level partitioning است که به موجب آن چند application در یک سیستم عامل به اشتراک گذاشته می شود اما این کار سبب می شود که isolation (تفکیک پذیری) کمتر و طبیعتاً خطر بیشتری نسبت به hardware or software partitioning و همچنین پشتیبانی کمتری نسبت به application های به اشتراک گذاشته شده وجود آید. به هر حال امکان ترکیب تکنیکهای مختلف partitioning وجود دارد و باید به این نکته توجه کرد که در صورت ترکیب این تکنیک ها، شاهد پیچیدگی بیشتری خواهیم بود. از این رو مجازی سازی یک ابتکار عمل گسترده در دنیای IT است که partitioning تنها یک جنبه از آن است.

مزیت دیگر isolation و hardware-independence ماشینهای مجازی می باشد که از مجازی سازی حاصل می شود. ماشینهای مجازی بدون توجه به مدل و ساختار شان این قابلیت را دارند که به هر سیستم standard x86 کپی یا move شوند. بنابراین سهولت در انتقال و مدیریت منابع IT و مسئولیت پذیری بیشتر برای تغییرات در وضعیت کاری از دیگر مزیت ها به شمار می آید.

به منظور فراهم کردن سایر مزیت های فراتر از partitioning، باید منابع چندین سیستم از جمله CPU، Memory، I/O مجازی سازی و مدیریت شوند. مادامی که partitioning یک قابلیت مفید برای سازمانهای ITاست، یک زیربنای مجازی ارزش تجاری زیادی را برای آنها عرضه می کند.

approach2

ما می توانید جداسازی سخت افزار از نرم افزار را در تصویر زیر مشاهده کنید.

approach3

Infrastructure یا زیر ساختار در حقیقت همان بخشی است که فعالیت های ما را که شامل applicationها، سیستم عاملها و virtual machine ها می باشد را به منابع سخت افزاری متصل می کند.

اما Virtual Infrastructure سبب یک تعامل پویا بین منابع و استفاده کننده از آن می شود.

حاصل این تعامل، کاهش هزینه ها و افزایش بازده و پاسخگویی بیشتر منابع به نیاز های کاربران است.

approach4

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *