Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

در این سری از اموزش ها قصد داریم هرچند کوتاه، شما را با یکی از سریس ها پرکاربرد ویندوز سرور ۲۰۱۲ آشنا کنیم.  این اموزش های در سه بخش کلی می باشد، که برای دسترسی می توانید از لینک های زیر استفاده کنید.


Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

Windows Server 2012 DHCP – بخش دوم

Windows Server 2012 DHCP – بخش سوم


معرفی:

DHCP مخفف Dynamic host configuration protocol است که یکی از سرویس های پر اجرا در شبکه های امروزی می باشد. در این مقاله نصب و پیکربندی DHCP و گزینه های آن و نواحی DHCPv4 و DHCPv6 و تنظیم خودکار یا auto configuration در DHCP مرور می شود.

در مورد DHCP:

DHCP به منظور توزیع خودکار تنظیمات IP بر روی کلاینت های شبکه به کار می رود و ما را از تنظیم دستی کسالت بار و خسته کننده میزبانان شبکه راحت میکند و به راحتی با سرویس های دیگر شبکه همچون DNSو WDS و NAP تعامل دارد. بدون سرویس DHCP مجبور به تنظیم هر یک از ککلاینت های شبکه با تنظیمات صحیح که شامل آدرس IP و subnet mask شبکه و default gateway و آدرس DNS است، می باشیم و در نظر داشته باشیم که تمام این تنظیمات دستی زمانی که یک دیوایس جدید به یک subnet متفاوت منتقل می شود باید تکرار شود. بسیاری از شرکت ها صدها و هزاران دیوایس کلاینت که شامل گوشی های هوشمند و تبلت ها و لپ تاپ ها است را مدیریت می کنند. سرویس DHCP تضمین می کند که همه کلاینت های شبکه تنظیمات صحیح داشته باشند و خطا های انسانی که هنگام وارد کردن اطلاعات به وجود می آید را حذف می کند و تغییرات تنظیمات شبکه به صورت خودکار بر روی شبکه آپدیت میشود.

اختیارات DHCP server:

بر روی یک بستر Active directory برای جلوگیری از تنظیمات ناصحیح DHCP server و توزیع نامناسب آدرس های IP بر روی شبکه، DHCP اجازه سرویس دهی به کلاینت ها را قبل از اینکه آنها برروی شبکه احراز هویت شوند را ندارد. اختیارات DHCP در واقع یک پروسه از ثبت DHCP server بر روی دیتابیس اکتیو دایرکتوری تا سرویس دهی به کلاینت هاست. DHCP server چندین دومین که در یک Forest اکتیو دایرکتوری قرار دارند را میتواند پشتیبانی کند.

در زیر مراحل نصب رول DHCP server را بر روی یک ویندوز سرور ۲۰۱۲ می بینید:

در server manager بر روی گزینه add roles and feature کلیک کنید.11

در این مرحله Next رابزنید.

12

در قسمت select installation type بر روی گزینه next کلیک کنید.

13

در این مرحله next را بزنید.

14

گزینه DHCP را انتخاب کرده next را بزنید.

15

بر روی add features کلیک کنید.

16

Next رابزنید

17

Next را بزنید.

18

با کلیک بر روی installation نصب را ادامه دهید.

19

نصب کامل می شود.

110

زمانی که نصب کامل شد تنظیمات DHCP scopes را می توانیم انجام دهیم.

Scope ها و نواحی DHCPv4:

با تنظیمات نواحی DHCP، آدرس های IP در دسترس کلاینت ها قرار می گیرند. یک ناحیه DHCP در واقع یک رنج آدرس IP است که معمولا محدود به آدرسIP های یک subnet است که از قبل تعیین شده اند. نواحی DHCP قبل از اینکه آدرس های IP ها داده شود باید فعال شوند.

مراحل تنظیمات یک ناحیه DHCP در ویندوز سرور ۲۰۱۲ به قرار زیر است:

Name and description: برای شناسایی ناحیه به کار می رود. قسمت name اجباری است اما قسمت توضیحات اختیاری است.

IP address range: رنج آدرس IP در این قسمت نوشته می شود که برای مشخص کردن یک IP subnet است.

Subnet mask: هر دو قسمت وقتی رنج ادرسIP را بدهیم به صورت خودکار پر می شود. به عنوان یادآوری گفتن این نکته لازم است که از subnet mask برای جداکردن Net ID از host ID در آدرس IP استفاده می کنیم که باعث می شود هاست ها از موقعیت مکانی بر روی شبکه برخوردار شوند.

Exclusion: معمولا برای مواقعی به کار می رود که یکسری آدرس IP به سرور ها داده شده است و نمیخواهیم به کلاینت ها اختصاص داده شود. آن آدرس ها را اینجا وارد می کنیم. به طور مثال اگر DHCP server در همین رنج subnet باشد باید در این قسمت آورده شود تا از اختصاص این آدرس IP به کلاینت ها خود داری شود.

Subnet Delay: مدت زمان بر حسب میلی ثانیه است که DHCP server قبل از ارسال DHCP OFFER صبر می کند. مدت زمان پیش فرض ۰ است اما وقتی ۲ تا DHCP server بر روی یک IP subnet سرویس دهی می کنند میتوانیم بر اساس اینکه DHCP server ای که اولویت کمتری دارد مدت زمان تاخیر بیشتری داشته باشد، مقدار پیش فرض را تغییر دهیم.

Lease duration: مدت زمانی که هر کلاینت قبل از اینکه آدرس IP جدید به آن اختصاص یابد آدرس IP را در اختیار دارد را نشان می دهد. پیشنهاد می شود برای شبکه هایی با آدرس IP محدود و یا شبکه های دارای کلاینت های متحرک مدت زمان کمتری را به این قسمت اختصاص دهند و شبکه هایی که ایستا تر هستند مدت زمان بیشتری را اختصاص دهند.

DHCP Reservation: یک آدرس IP است که درون ناحیه کنار گذاشته می شود که به کلاینت های خاصی اختصاص یابد. DHCP Reservation این را تضمین می کند که آدرس IP که ما در ناحیه خاصی رزرو کرده ایم به دیوایس ها و کلاینت های دیگر تخصیص نمیابد. آدرس MAC یا آدرس فیزیکی برای تنظیمات یک رزرو لازم است. اگر کلاینتی قبلا از DHCP server ویندوز سرور ۲۰۱۲ IP دریافت کرده باشد آدرس MAC آن در کنسول مدیریت DHCP در دسترس است.

DHCP option: تنظیماتی که بر روی DHCP انجام می شود به ترتیب اولویت به شرح زیر است:

۱- Server level: تنظیماتی که در این قسمت تعریف می شود به روی کلیه scope ها و کلاینتهای DHCP به صورت پیش فرض اعمال می شودو تنظیمات این قسمت می تواند توسط تنظیمات سه level زیر جایگزین شود.

۲- Scope level: تنظیمات این قسمت به تمام کلاینتهایی که در ناحیه مشخصی IP دریافت کرده اند اعمال می شود مگر اینکه تنظیمات class و Reserved وجود داشته باشد.

۳- Class level: کلاس کلاینت را می توان گفت تعریف شده به وسیله کاربر (user-Defined) است یا تعریف شده توسط فروشنده است (vendor-Defined). تنظیمات این قسمت به همه کلاینت هایی که به عنوان عضوی از کلاس به DHCP server معرفی شده اند اعمال می شود. تنظیمات این قسمت می تواند توسط تنظیمات lever زیر جایگزین شود.

۴- Reserved client level: تنظیمات این قسمت به یک کلاینت وارد می شود. اگر تنظیمات قسمتهای قبل در هر level انجام شده باشند ولی با یکدیگر conflict داشته باشند تنظیمات این قسمت قابل قبول خواهد بود.

DHCP lease Generation process: با دانستن مراحلی که از هنگام اختصاص یک IP تا جایگزینی آن با IP جدید صورت می گیرد بهتر می توانیم مشکلات کلاینت ها در سرویس گرفتن از DHCP server را برطرف کنیم.

۴مرحله برای پروسه سرویس DHCP وجود دارد

  1. DHCP DISCOVER: کلاینت ابتدا یک بسته DHCP DISCOVER را به تمام subnet ای که قرار دارد broadcast می کند. تمام کامپیوتر ها بسته را دریافت می کنند اما فقط DHCP server پاسخ می دهد. اگر DHCP server ای در آن ناحیه وجود نداشته باشد کامپیوتر یا روتری که به عنوان DHCP relay agent است پیغام را به DHCP server ای که در subnet دیگر است می رساند.
  2. DHCP OFFER: تمام DHCP server هایی که DHCP DISCOVER را دریافت می کنند درخواست را با یک بسته DHCP OFFER پاسخ می گویند که این بسته شامل تنظیمات IP است که خود متشکل از آدرس IP به علاوه subnet mask می باشد.
  3. DHCP REQUEST: در صورتی که کلاینت بسته DHCP OFFER را از بیشتر از یک DHCP سرور دریافت کند به طور معمول آن DHCP server ای را انتخاب می کند که اول پاسخ گفته باشد. سپس کلاینت یک پیغام DHCP REQUEST را broadcast می کند به تمام DHCP سرور هایی که می خواستند سرویس بدهند. این broadcast توسط تمام DHCP سرور ها دریافت می شود و آنها متوجه میشوند که DHCP OFFER کدام سرور توسط کلاینت پذیرفته شده است.
  4. DHCP ACK: DHCP سرور انتخاب شده آدرس IP کلاینت را در دیتا بیس ذخیره می کند و یک پیغام DHCP ACK را همراه با پارامترهای تنظیمات را به کلاینت کی فرستد. البته به جای این پیغام ممکن است پیغام DHCP NAK فرستاده شود که این زمانی اتفاق می افتد که آدرس IP نامعتبر باشد یا به وسیله کامپیوتر دیگر مورد استفاده قرار گرفته باشد در این صورت کلاینت این فرآیند ۴ مرحله ای را دوباره تکرار می کند.

کلاینت ها بعد از هر reboot یا آغاز به کار آدرس IP جدید می گیرند این ویژگی بسیار مفیدی است به ویژه برای دیوایس های mobile. به این صورت که کاربر با انتقال لپ تاب یا تبلتش به موقعیت مکانی دیگر یا subnet دیگر، دیوایس می تواند به صورت خودکار آدرس IP مناسب با موقعیت جدید را بگیرد. مدت زمان در اختیار داشتن IP بعد از هر بار گرفتن دوباره از نو آغاز می شود. برای اجبار به نو شدن آدرس IP می توانیم از کامند زیر استفاده کنیم.

ipconfig /renew

در صورتی که دیوایس ادامه داد باید این بار ۵۰ درصد از مدت زمان گرفتن IP سپری شده باشد.

وقتی کلاینت پیغام DHCP REQUEST را ارسال می کند اگر DHCP سرور که آدرس IP را فرستاده بود دردسترش باشد یک پیغام DHCP ACK را به کلاینت می فرستد. اگر به عت تعدادی از تغییرات شرایط عوض شده باشد DHCPسرور آدرس IP جدید را همراه با DHCP ACK می فرستد.

اگر کلاینت نتواند با DHCP سرور ارتباط برقرار کند به اندازه ۸۷٫۵ درصد از مدت زمان دراختیار داشتن IP صبر می کند سپس برای جدید کردن IP اقدام می کند. اگر ۱۰۰ درصد از مدت زمان لازم برای در اختیار داشتنIP گذشت اما کلاینت نتوانست آدرسIP را با موفقیت دریافت کند کلاینت به حالت auto configuration mode می رود.

DHCPv4 auto configuration: اگر DHCP سرور در دسترس نباشد و زمان لازم برای نگه داشتن IP گذشته باشد کامپیوتر کلاینت یک پروسه automatic private IP addressing (APIPA) را اجرا می کند که به این صورت است که به خودش یک آدرس valid IP از رنج ۱۶۹٫۲۵۴٫۰٫۰ با subnet mask 255.255.0.0  می دهد. قبل از اینکه کلاینت از آدرس IPv4 جدید استفاده کند کلاینت یک تست address resolution protocol(ARP) می گیرد تا مطمئن شود که این آدرس IP توسط کلاینت دیگری در شبکه مورد استفاده قرار نگرفته است. بعد از اینکه کلاینت خودش را با آدرس جدید APIPA تنظیم کردهر ۵ دقیقه بسته ای را با هدف ارتباط با DHCP برروی شبکه broadcast می کند. هر زمان که DHCP سرور پاسخ داد کلاینت شروع به مذاکره می کند و آدرس IPv4 جدید را ازDHCP سرور میگیرد.

 

یک نظر در “Windows Server 2012 DHCP – بخش اول

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *