Windows Server 2012 DNS – بخش اول

با سلام

قصد داریم در سری پست های بعدی به سرویس DNS مایکروسافت بپردازیم. فهرست کاملی از تمامی مطالبی که قرار است در این سری از پست ها نوشته شود، نشان داده شده است. اگر شما جز آن دسته از خوانندگانی هستید که این پست را خوانده اید می توانید از طریق فهرست زیر به سایر پست های این سری دسترسی پیدا کنید.


Windows Server 2012 DNS – بخش اول

Windows Server 2012 DNS – بخش دوم

windows server 2012 DNS – بخش سوم

windows server 2012 DNS – بخش چهارم


ویندوز سرور ۲۰۱۲ طراحی شده است تا شبکه بیشتر نقش خدمات محور داشته باشد تا سرور محور و این تغییر مثبتی است چون مدیریت سرویس ها در شبکه خیلی مهم تر از مدیریت هر سرور مجزا در شبکه های امروزی است.

این مقاله اختصاص به سرویس DNS دارد. DNS در واقع قلب بیشتر شبکه های امروزی است. بدون DNS قادر به ارسال و یا گررفتن email نخواهیم بود و همچنین جستجو در اینترنت و دسترسی به سرویس های حیاتی مثل Active directory مقدور نخواهد بود.

علت این وابستگی به این سرویس به یک ضعف انسان بر میگردد. ضعف در به خاطر سپردن اعداد طولانی. آسانتر است که یک نام را به خاطر بسپاریم مثل www.Tantani.co تا اینکه یک آدرس IPv4  مثل ۲۰۶٫۱۷۸٫۲۰۵٫۱۴۳ و یا یک آدرس IPv6 مثل۲۰۰۰:۱۲DC:20A7:3C48:78DA:C096:B10A:E387 . پروتکل TCP/IP که بر روی اینترنت استفاده می شود از جفت این شبکه ها استفاده می کند و میلیون ها خانه در سراسر جهان به این آدرس های IP برای ارتباطات نیازمند هستند. DNS این سرویس را فراهم می کند که اجازه میدهد ترجمه کابر پسند “نام” جای شماره های آدرس IP را بگیرد. منفعت دیگر DNS هم این است که می توان از host name استفاده کرد که تغییر نمیکند تا اینکه از آدرس IP استفاده کنیم که می تواند تغییر کند. با داشتن DNS تغییر آدرس IP نیز حس نمی شود. Host name می تواند تا ۲۵۵ کاراکتر طول داشته باشد که شامل کاراکتر های الفبایی و عددی و خط فاصله باشد. Host name با domain name ترکیب می شوند تا نام FQDN) Fully Qualified Domain Name) را بسازند. به طور مثال www.tantani.co یک FQDN است در حالی که www هاست است و tantani.co مولفه دامین است. ویندوز سرور ۲۰۱۲DNS پیکر بندی می شود تا بتواند FQDN و دیگر host name ها را به ادرس IPv4 و IPv6 نگاشت کند.

ویندوز سرور ۲۰۱۲ یکسری فیچر های پیشرفته DNS و سرویس های جدید را اضافه کرده است به نام Internet Protocol Address Management (IPAM)  که اجازه می دهد مدیر سیستم سرویس DNS و DHCP را از یک کنسول مرکزی مدیریت کند که یک دید واحد از زون های DNS و تنظیمات آدرس های IP می دهد.

موارد استفاده DNS:

  • Host name را به آدرس IP نگاشت می کند.
  • به domain controller ها و سرور های Global catalog موقعیت مکانی می دهد.
  • به mail server ها موقعیت مکانی می دهد.
  • آدرس های IP را به نام ها نگاشت می کند.

DNS یک سرویس مشتری خدمتگزار است که ممکن است شامل صدها کامپیوتر باشد که شروعش با یک کاربر باشد که قصد دسترسی به یک وب سایت را از یک شرکت یا سازمان داشته باشد که این درخواست باید از همه سرور های DNS root بر روی اینترنت بگذرد.

پروسه این راه حل را بهاین صورت مرور میکنیم که ابتدا از سمت DNS client می گوییم و سپس به سمت DNS server رفته و مطالب لازم را از خاطر می گذرانیم.

DNS client:

زمانی که یک برنامه نیاز به استفاده از windows socket ها و host name ها داشته باشد سیستم عامل ویندوز سعی در resolve کردن host name ها طبق مراحل زیر می کند:

  1. چک میکند تا ببیند آیا host name دقیقا با local host name برابر است یا خیر.
  2. کش کلاینت DNS را جستجو می کند. هر ورودی از فایل هاست در کش ذخیره می شود.
  3. یک کوئری از DNS name هارا به سرور های DNS پیکربندی شده می فرستد.

اگر DNS client در هر مرحله نتواند host name را resolve کند به مرحله بعدی خواهد رفت. اگر هیچ یک از مراحل قبل به کار نیاید و NetBios بر روی TCP/IP فعال باشد DNS client مراحل زیر را سپری میکند.

  1. Host name را به یک NetBios name تبدیل می کند و کش NetBios name محلی خودش را چک میکند.
  2. با WINS server پیکربندی شده خودش ارتباط برقرار می کند.
  3. یک کوئری NetBios name را به subnet خودش سه مرتبه انتشار همگانی می کند.
  4. فایل Lmhost را جستجو می کند.

تمامی ویندوز های کلاینتی از ویستا و ویندوز سرور ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲، با استفاده از پروتکل Link-Local Multicast Name Resolution (LLMNR)  از نگاشت کردن نام به آدرس IP پشتیبانی می کنند. پروتکل LLMNR در شبکه های محلی برای نگاشت کردن نام به آدرس IPv4 و IPv6 در زمانی که یک DNS server پیکربندی نشده باشد استفاده می شود. این پروتکل چون آدرس IPv6 را نیز پشتیبانی می کند از NetBios name که تنها در محیط های IPv4 عمل می کند اهمیت بیشتری دارد. برای اینکه این پروتکل به خوبی عمل کند باید همه نود ها بر روی subnet باید Network Discovery شان را روشن کنند.

DNS server:

وقتی سرویس DNS بر روی ویندوز سرور ۲۰۱۲ نصب می شود یک لیستی از سرور های internet root به طور پیش فرض وجود دارد که این سرور ها به نام root hint شناخته شده اند که بعدا درباره آن صحبت خواهیم کرد. فرآیندی که سرور DNS به وسیله آن بر روی کامپیوتر های کلاینت و دیگر دیوایس ها عمل می کند را مرور می کنیم:

  1. یک کاربر چیزی مانند tantani.co را بر روی مرورگر وارد کرده و منتظر می ماند.
  2. اگر سرور DNS محلی آدرس IP سایت tantani.co را نداند از یک سرور root DNS برای پیدا کردن موقعیت سرور دی ان اس  .co سوال می پرسد.
  3. وقتی که پاسخ از سمت سرور root DNS آمد سرور DNS محلی از سرور دی ان اس .co موقعیت سرور دی ان اس co را می پرسد.
  4. وقتی که سرور دی ان اس .co پاسخ داد سرور DNS  محلی با سرور دی ان اس co تماس گرفته و آدرس IP مربوط  www.tantani.co را می پرسد.
  5. بعد از اینکه سرور دی ان اس co اطلاعات را داد سرور DNS محلی آدرس IP مورد نیاز کاربر یعنی IP مربوط  www.tantani.co را در اختیار کاربر قرار داده و ارتباط با www.tantani.co فراهم می شود.

البته همه جستجو های نام در یک سرور DNS مراحل ذکر شده را طی نمی کند. پیکربندی caching و forwarding می تواند شرایط را عوض کند.

Caching:

همانطور که گفته شد سرور DNS پنج مرحله بالا را برای گرفتن آدرس IP طی می کند اما پس از اینکه آدرس IP را فهمید برای مدتی آن را ذخیره می کند تا سرعت بیشتری به کار بدهد و در صورت لزوم از cache خودش استفاده می کند.

Forwarding:

وقتی forwarding پیکربندی شد یک سرور DNS می تواند از یک سرور DNS دیگر درخواست کند، به جای اینکه با سرور root DNS بر روی اینترنت ارتباط برقرار کند. همچنین می توانیم conditional forwarding را پیکر بندی کنیم. یک conditional forwarding یک سرور DNS است که پرس و جو ها را به سمت یک domain name خاص که در پرس و جو آمده هدایت می کند.

در قسمت بعد مطالب بیشتری درباره سرویس DNS مطالعه خواهیم کرد.

2 نظر در “Windows Server 2012 DNS – بخش اول

  • ۲۳ مرداد ۱۳۹۵ در ۱۰:۰۴ ب.ظ
    پیوند یکتا

    سلام
    مرسی بابت مقالتون ولی یکم رونتر باشه خیلی بهتر میشه
    ببخشید انواع زون ها در دی ان اس رو هم معرفی می کنید ؟
    خیلی ممنون

    پاسخ
    • ۲۴ مرداد ۱۳۹۵ در ۴:۰۹ ب.ظ
      پیوند یکتا

      در قسمت سوم مقاله که در آدرس زیر است، درباره زون ها و تقسیم بندی آنها میتوانید مطالعه کنید.
      Windows Server 2012 DNS – بخش سوم

      درصورت نیاز به اطلاعات کاملتر و درخواست شما، توضیحات بیشتر به ایمیلتان ارسال خواهد شد.

      پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *